
emang sih dalam dunia raga kita juga membutuhkan makan dan minum…….tapi kalau berlebih2an malah menimbulkan sakit….coba deh kamu makan terlalu kenyang, gimana rasa perutmu sakitkan…..kalau orang jawa biasa menyebut kemlakaren.
Dan penyebab timbulnya macam penyakit juga kebanyakan dari makanan….dan terutama oleh fikiran.
Kalau zaman dulu makanan jarang sekali menyebabkan penyakit karena zat yang terkandung dalam makanan asli murni tanpa campuran bahan-bahan kimia…..tapi kalau sekarang???? waduh…..makin parah campuran bahan kimianya…….
di samping itu terlalu banyak makan menyebabkan malas, matinya hati….dan sulit buat tafakkur…….
kanjeng nabi juga dawuh….” shoumu tasihhu “ poso o siro mongko bakal sehat.
Apa sih yang terkandung didalamnya…..INGAT yang saya bahas masalah puasa syari’at lo……bukan sebenar-benarnya puasa atau hakikatnya puasa.
Tapi ada orang yang juga mengatakan “ aku menjalankan puasa bukannya sehat kok malah lemas, letih, lesu, loyo “……aku juga heran orang yang menjalankan puasa syari’at bilang begitu.
Gini lo kang……..awalnya memang begitu tapi lama kelamaan tubuh kita akan adaptasi…..dan jadi biasa akan hal lapar dan tubuh terasa enteng….kehidupan dunia rasannya sangat indah……itu kalau masalah dhohir…..Jadi yang dimaksud sehat gimana???
ya sehat akalnya….sehat hatinya………sehat fikirannya…..la wong orang yang menjalankan puasa itu harus ngempet nafsunya….dan menepis keinginan jeleknya.
Kalau kanjeng sunan ampel dawunya begini “ weteng siro ingkang betah luwe “ kenapa ya kanjeng sunan ampel kok nggak bilang betah puasa…..tapi malah bilangnya kok betah lapar.?? ini karena kanjeng sunan ampel sudah tahu hakikat puasa……..untuk kita2 cukup betah lapar saja sudah sangat BAAGGUUUSSS…..
ingat nggak cerita yang mulya baginda kanjeng nabi……….beliau tidak pernah merasakan kenyang dalam hidupnya…..bahkan perutnya di ganjal batu untuk menahan rasa lapar……dan banyak juga cerita2 dikalangan para kaum sufi…toh kenyataanya masih tetap hidup….jangan takut mati….la wong mati itu nikmat kok di takuti……yang penting YAQIN
Kalau kyai sekarang..??? dan gus sekarang…???…dan wak kaji sekarang..???
waduuuh……perutnya pada buncit-buncit……..wes ojo ngrasani uwong liyo
di jaman sekarang ini mencari ulama’ khos yang bener2 sangat sulit…..apalagi mencari orang tauhid yang benar-benar makrifat BILLAH…….wadoooh….tambah sulit.
Kuliner….sekarang kian menjamur….dan makin ngetop dikalangan penggila makanan……
dan dizaman sekarang ini makanan banyak yang subhat (gak jelas)
lebih baik sodaqohkan uang kita pada saudara kita yang sedang kekurangan…….ya kan he he he
wes jarno wes seng ngono yo ngono seng penting kene ojo ngono..
seng penting mikir awake dewe-dewe..
becik ketitik – olo ketoro
nandur apik cukul apik – nandur olo cukul olo
Santri Gundhul berkata,
Oktober 26, 2009 pada 2:46 pm
Heeeeeeeeee…
Mugo-mugo sampeyan ugo BETAH LUWE Cak.
Asli wes opo sing dadi kandamu neng tulisan, jaman saiki angel banget nggoleki KYAI seng TUS. Nek Yai seng dodolan Ayat okeh nok Warung-warung Cangkrukan karo dodolan Ayat.
Cobo sampeyan dolano nek Ndal payak – Pakisaji. Ono Pesantren AL HAYYU..mlebuho mrono.
Oh iyo aku wingi ( Agustus ) bar mulih nang Kepanjen dolan nang Malang ketemu sedulur ROSO nok Kedawung : http://www.padangjinggalng.blogspot.com karo konco nok Letjen Soetoyo.
Mungkin pertengahan bulan ngarep aku arep nang Purworejo trus mampir Malang. Alamat sampeyan nok endi..??
Salam.
sangwahdat berkata,
Oktober 29, 2009 pada 12:41 am
jl.slamet…banaran-bumiaji ….batu-malang…..tapi kalau gak janjian dulu mungkin gak ketemu soalnya aku sering keluar….
thank…
Santri Gundhul berkata,
Oktober 26, 2009 pada 2:48 pm
weeeh iki loh Blog e arek Kedawung :
http://padhangjingglang.blogspot.com/
sanggasari berkata,
Oktober 30, 2009 pada 11:10 pm
wahahaha…………………………………….
beta luwe…
beta ngono……..
beta melek…
beta bete betu……